Περίπου το 2011 ήταν η πρώτη φορά που την είδαμε. Ήταν ήσυχη, λίγο ντροπαλή, με αυτά τα μάτια που κοιτούσαν μέσα σου χωρίς να ζητάνε τίποτα – κι όμως έλεγαν τα πάντα.

Το επόμενο διάστημα στειρώθηκε και καθώς τα χρόνια περνούσαν η Λολίτσα είχε γίνει πια κομμάτι του δρόμου, της γειτονιάς, των ανθρώπων..

Κατάφερε να επιζήσει τρεις φορές από φόλα και δύο φορές βρέθηκε σε κοντινή πόλη όταν επιτήδειοι προσπάθησαν να την εξαφανίσουν…

Η Λολίτσα όμως δεν ήταν μόνη. Είχε πάντα δίπλα της τον Μάρκο – έναν μεγαλόσωμο, γκριζόμαυρο σκύλο με καλοσυνάτο βλέμμα. Ο Μάρκος ήταν ο φύλακάς της, ο φίλος της, η οικογένειά της..

Κυκλοφορούσαν μαζί παντού: στην πλατεία, έξω από το Δημαρχείο, ιδιαίτερα στον “Φιλιππάκο” που περίμεναν το κέρασμα τους ..

Οι κάτοικοι τους αγαπούσαν. Τους έφερναν τροφή, τους έβαζαν νερό, κάποιοι το χειμώνα άφηναν κουβέρτες για να ζεσταίνονται.

Έμοιαζαν σαν δύο ψυχές ενωμένες, σαν να καταλάβαιναν ο ένας τον άλλο μόνο με ένα βλέμμα. Μια ζωή μαζί, στους δρόμους, αλλά με αξιοπρέπεια, αγάπη και συντροφιά.

Όμως όπως συμβαίνει στις πιο βαθιές ιστορίες, ήρθε μια μέρα που ο Μάρκος “έφυγε”..

Η Λολίτσα έμεινε μόνη.

Περπατούσε πια με αργό βήμα, στους ίδιους δρόμους. Έψαχνε με το βλέμμα της, ξάπλωνε στα ίδια πεζοδρόμια, αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Οι άνθρωποι τη φρόντιζαν αλλά η Λολίτσα δεν άφηνε εύκολα τον δρόμο της. Ήθελε να είναι κοντά στον Μάρκο, στα μέρη τους.

Ώσπου πέρυσι, γριούλα πια, η Λολίτσα βρέθηκε να περπατά πιο αδύναμη και πιο κουρασμένη και αποφασίσαμε να έρθει στο καταφύγιο του Δήμου..

Την υποδεχτήκαμε με αγάπη και εκεί η Λολίτσα έζησε τον τελευταίο της χρόνο ήρεμα και προστατευμένη..

Όταν ήρθε η ώρα της, η Λολίτσα έκλεισε τα μάτια της μέσα σε ένα καταφύγιο γεμάτο αγάπη..

Πονέσαμε πολύ όμως βαθιά μέσα μας ξέραμε ότι η Λολίτσα δεν θα ήταν ποτέ ξανά μόνη,ίσως γιατί εκεί, στην άλλη πλευρά, ο Μάρκος την περίμενε…